Het stemmen van de Tellen, deel 6

29. Giechel

Nu zult u, beste lezer, wellicht denken dat de stampij die in het huis van Marietje Tel werd gemaakt enkel door omstandigheden en pech uitliep op een wirwar. Dat in andere huizen netjes en zorgvuldig werd geopend, gelezen en doorverteld.  Dat in weer andere huizen rustig werd gehandeld, bekeken en voorbereid. Zonder poespas en zonder brokken. Niets is echter minder waar, want waar de Tellen over het algemeen een zeer beschaafd en voorkomend volk zijn, verloren ze zich in de dagen nadat ik de uitnodigingen had verstuurd in het bestaan van een opgewonden volk dat eerst leek te doen en dan pas te denken. Zo botste Hendrik Tel tegen de deur van zijn werkkamer, omdat hij eerst naar binnen wilde en toen pas bedacht dat de deur nog dicht was. Struikelde Stoffel Tel over zijn pantoffels, omdat hij  ging lopen voordat hij ze had aangedaan. Griste de tweeling  Ietje en Fietje uit de Tellersbuurt menig koekje uit de koekjestrommel, zonder  dat moeder doorhad dat ze wel bakte, maar dat het aantal koekjes gelijk bleef. Klampte Keesje Tel zich vast aan moeders rokken. Liep Gerrit Tel de hele dag te grinniken en… Zo kan ik nog wel even doorgaan. Kortom de uitnodiging ging menig Tel niet in de koude kleren zitten. Hoewel het bijeenroepen niet nooit voorkwam, was het zeker ook niet alledaags. Enige opwinding was dus wel te begrijpen. Al  vraag ik me af of er ooit eerder, om met de woorden van moeder Tel te spreken, zo`n misbaar werd gemaakt. Dat beloofde wat.

This entry was posted in Verhalen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>