Het stemmen van de Tellen, deel 3

25. Sleutel

Ten tijden dat ik de uitnodigingen en de bijbehorende enveloppen schreef, nam Theotofelus Tel, als één van de aanstichters van het hele gebeuren contact op met Stemfilodocus Tel de Zevenhonderdertigste, die ook wel Stemfi Tel werd genoemd. Stemfi Tel was een, zijn naam verraadt het al, directe afstammeling van Stemfilodocus Tel de bouwer van het Stemlokaal der Tellen. Stemfi Tel was net als zijn vader en zijn vaders vader en ga zo maar door verantwoordelijk voor het beheer van het  Stemlokaal opdat het Stemlokaal niet zou vervallen en altijd ter beschikking zou staan. Hij was, hoewel hij al tegen de zestig liep, pas sinds enkele maanden Stemhouder, daar zijn vader onlangs was heen gegaan en niet meer terug zou komen (althans niet voordat hij het geluk had gevonden en een draak had gedood en dat kon nog wel even duren zo had de beste man bij zijn vertrek gezegd). Zijn vader had hem de sleutel en de overdrachtspapieren overhandigd, had hem nog wat laatste tips gegeven en toen stond hij er alleen voor. Niet dat Stemfi Tel hier een probleem in zag. Hij was wel vaker alleen geweest in het Stemlokaal, maar als Stemhouder voelde het toch wat anders aan. Iets verantwoordelijker en gewichtiger ook iets officiëler en plechtstatiger. Zoals het strikt genomen was bedoeld en voorschreven. Hij was eindelijk waar hij wezen moest in de rol die op zijn lijf was geschreven, wat hem toekwam en waar hij voor was klaargestoomd. Eindelijk was het zover. Nu was het enkel wachten op.

Dat wachten deed hij, tot het moment dat Theotofelus Tel contact met hem opnam, inmiddels al een paar maanden. Stemfi Tel had zijn tijd nuttig besteed, daar niet van, maar na het zemen van alle ramen, het vegen van alle vloeren, het vullen van alle gaten in het dak en het ruimen van alles wat er maar te ruimen viel verveelde hij zich stierlijk. Zijn werkzaamheden hadden namelijk niet meer dan anderhalf uur in beslag genomen. Iets wat enerzijds was te danken aan de goede zorgen van zijn vader en zijn vaders vader en ga zo maar door en anderzijds te wijten aan de geringe omvang van het Stemlokaal. Toen Theotofelus Tel hem tijdens hun onderhoud met moeilijke woorden en veel poespas op de hoogte bracht van de geplande oproep en de aanstaande bijeenkomst van alle Tellen in het Stemlokaal, was Stemfi Tel dan ook zeer verheugd. Eindelijk zou hij weer wat te doen hebben. Een bijeenkomst als deze betekende immers dat er van alles voorbereid moest worden, dat geheime ingrediënten vergaard moesten worden en dat hij eindelijk weer eens gezelschap zou krijgen. Verheugdelijk nieuws dus.  Opgetogen ging hij aan het werk. Hij timmerde en hamerde met hout, hij plukte en verzamelde van struiken en hij wroette in de grond naar wat zich daar verstopt. Op deze manier verzamelde hij langzaam, maar gestaag alle benodigdheden bij elkaar die straks tijdens de verschillende procedures noodzakelijk geacht werden aanwezig te zijn.

Nu vraagt u zich als lezer wellicht af wat voor rare praktijken er straks gaande zullen zijn. U denkt wellicht aan hekserij, met grote kookpotten vol dampende geheimzinnigheid. Aan tovenaars die drankjes brouwen en spreuken spreken. Aan kikkers die in wratten veranderen en vleermuizen met slagtanden. Ik kan u geruststellen. Het is niks van dit alles. Het zijn enkel de Tellen die bij elkaar komen. Weliswaar in een te kleine ruimte voor ieder die aanwezig is, ik had u hier al voor gewaarschuwd, maar met goede bedoelingen en vertrouwen in een goede afloop.

This entry was posted in Verhalen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>